Bush ballads aan de rivier

Wat een bush ballad is

Een bush ballad, bush song of bush poem is een stijl van poëzie en volksmuziek over het leven, de personages en het landschap van de Australische bush. Het gebruikt een eenvoudig rijmschema om een verhaal te vertellen, vaak een verhaal van actie en avontuur, in kleurrijke, alledaagse en zeer Australische taal. De toon loopt van komisch tot treurig. De onderwerpen zijn de stof van het outback-leven: veedrijven en scheren, droogtes en overstromingen, bushrangers, rondtrekkende arbeiders, de kloof tussen stad en platteland, en de ontmoeting tussen inheemse en Europese Australiërs.

Waar het vandaan komt

De traditie begon met de volksliedjes die Britse en Ierse gevangenen en kolonisten meebrachten, vaak van mond tot mond overgeleverd in plaats van op papier. In de decennia daarna groeide het uit tot een eigen stijl die haar grootste publiek bereikte aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw, toen tijdschriften als The Bulletin bushpoëzie gebruikten om kameraadschap en de gewone strijder te vieren. Veehoeders, veedrijvers en scheerders waren haar helden, en veel van haar bekendste liedjes gaan over hen.

Lawson, Paterson en een Queensland-lied

Henry Lawson en Banjo Paterson zijn de schrijvers die het nauwst met de vorm worden geassocieerd, en beiden worden gerekend tot de grootheden van de Australische literatuur. Paterson schreef de tekst van Waltzing Matilda in 1895, en het lied is een van de beroemdste bushballades aller tijden; Winton, een andere stad in Centraal-West-Queensland, heeft er een museum aan gewijd, het Waltzing Matilda Centre. Patersons bundel Old Bush Songs hielp ook een traditie die vooral mondeling had geleefd, op papier te zetten.

Waar het nu leeft

Bushballades zijn minder populair dan vroeger, maar de traditie is niet verdwenen. Clubs en festivals voor bushpoëzie komen door het hele land bijeen, en de stijl leeft voort in de Australische countrymuziek, die haar in de twintigste eeuw vermengde met Amerikaanse country, rock-'n-roll en andere invloeden. Een artiest bij een outback-diner die een verhaal, een komisch gedicht en een lied met refrein afwisselt, werkt precies binnen die lijn.

Wat u bij het diner kunt verwachten

Vaste artiesten betreden na de maaltijd het podium aan de rivier met outback-liedjes en -verhalen. De organisator bepaalt wie er optreedt en de line-up wisselt, dus deze gids noemt geen artiesten en belooft geen liedjes. Waar u wel op kunt rekenen is de stijl: verhalen die net zozeer om de lach als om de geschiedenis worden verteld, liedjes over het land en de mensen die erop werkten, en een publiek aan tafels onder de open hemel. Als u net zo van een voordracht houdt als van een deuntje, bent u op de juiste plek.

Lees verder: Outback dinershow: de moeite waard?

Luisteren naar de thema's

U hoeft de oude liedjes niet te kennen om van de avond te genieten, maar een paar thema's zijn het beluisteren waard, want ze duiken steeds weer op in bushpoëzie. Veedrijven, de lange tocht van runderen door het land, is het klassieke onderwerp, en Longreach zelf is opgegroeid langs veedriftroutes. Overstromingen en droogtes volgen op de voet, en in een stad aan een rivier die het ene jaar een reeks billabongs kan zijn en het volgende kilometers breed, zijn ze niet abstract. Dan is er nog de kloof tussen stad en bush, meestal voor de lach gespeeld, waarbij de bushman het laatste woord krijgt.

Voor wie dit niet is

Als u een concert van een bekende artiest wilt, een gedrukte speelvolgorde of een volledige theatervoorstelling, dan is dit die avond niet. Het is een klein openluchtpodium bij een diner, met een of meer vaste artiesten en een publiek dat net heeft gegeten. Bezoekers die iets meer geënsceneerd zoeken, kunnen kijken naar de paddlewheeler-avond, die bushpoëzie en een klank-en-lichtshow aan de rivieroever toevoegt, of gewoon genieten van het podium hier zoals het is.